(ต่อจากหนามตำใจ 11) หลังจากตอนที่ 11 เผยแพร่ออกไปได้ไม่กี่วัน
"ฮัลโหล คุณเป็นคนเขียนเรื่องเมียหลวงเมียน้อย ในเวบหรือเปล่า"
"อืม"
"เอาข้อมูลมาจากไหนเหรอ"
"..ก็เขียนไปเรื่อยเปื่อยตามเรื่องตามราว"
"นั่นมันเรื่องของผมนะ คุณรู้หรือเปล่า"
"อ้าว เรื่องของคุณจริงเหรอ ไม่ได้ระบุชื่อใครนี่นา"
"เรื่องของผม ลบออกได้ไหม กำลังมีเรื่องราวกันอยู่"
"...เรื่องของคุณจริงเหรอ แน่ใจนะ"
..คุณสามีโทรมานั่นเอง หลังจากความร้อนแรงของเนื้อหาในหนามตำใจ 11 ที่หลายคนติดตามอ่าน คงมีคนนำไปเล่าให้ผู้เป็นสามีฟังจนหนามตำตาตำใจ ต้องรีบโทรมาด่้วน แล้วเขาก็วางสายไป เมื่อไม่มีเสียงตอบรับที่ชัดเจนว่า จะลบออกหรือไม่
"..ฮัลโหล คุณเอาเรื่องของ "สามี" ไปเขียนเหรอ" โทรศัพท์มาอีกสายหนึ่ง หลังจากสามีวางสายไปไม่นาน
"อือม..ทำไมหรือ"
"เขียนเรื่องแบบนั้น ไม่ค่อยดีนะ เขากำลังมีเรื่องร้อนอยู่
"แล้วเป็นเรื่องเขาคนนั้นจริงหรือ คุณอ่านหรือยัง"
"ก็สามีเขาบอกว่า เป็นเรื่องของเขา ผมยังไม่อ่านหรอก แต่คงไม่ดีแน่ๆ"
"แน่ใจหรือว่าเป็นเรื่องของเขาคนนั้น อ่านดูหรือยัง"
"เฮ้อ..พวกเราควรช่วยเยียวยา พวกเขานะ รับปากมั้ยว่าจะลบเรื่องที่เขียน"
"แล้วมันเรื่องของเขาคนนั้นจริงหรือ แน่ใจหรือเปล่า"
คนโทรมาบอกว่า ต้องเยียวยา ย้ำคำว่าเยียวยาหลายครั้ง เมื่อไม่มีคำตอบรับในสิ่งที่ต้องการ จึงวางสายไป
สองสายที่โทรมา คือ สามี และเพื่อนของสามีนั่นเอง ที่พึ่งรู้ว่ามีเรื่องหนามตำใจ ที่มีมาตั้ง 11 ตอนแล้ว น่าเสียดายที่เพื่อนๆของสามี ไม่เคยรับรู้เรื่องราวของเมียหลวง นอกจากฟังจากสามีฝ่ายเดียว
* * * *
เช้าวันใหม่ เรื่องที่สามีและเพื่อนโทรมา ก็รู้ถึงเมียหลวง!!
" แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเป็นเรื่องของคุณ ในเรื่องไม่ได้ระบุชื่อใคร เป็นสามีคนไหนก้ไม่รู้ ชื่อสถานที่ก็ไม่ได้ระบุว่าที่ไหนกันแน่ ถ้าคุณว่าเป็นเรื่องของคุณ มาคุยกันซิว่าเรื่องตรงไหนที่ไ่ม่ถูกมั่ง"
คนที่จะลบเรื่องหนามตำใจก็คือ เมียหลวงนั่นเอง สามีและเพื่อนต้องไปเจรจากับเมียหลวงจึงจะถูกคน
"หนามตำใจไม่ได้ระบุอะไรที่ชัดเจน, รูปก็ไม่มี แต่ใน facebook อันหนึ่ง มีทั้งรูปภาพที่ชัดเจน เขียนตรงๆ ใช้คำตรงๆ ว่ากันตรงๆ ให้รู้ว่าใครเป็นใคร เวบนั้นชัดเจนกว่า อยากให้่ไปเปิดอ่านมั่งนะ"
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฝ่ายเมียหลวงจะถูกสามีกล่าวหาว่าเป็นคนผิดอยู่ตลอด ฝ่ายเพื่อนของสามีก็เชื่อเพื่อน ช่วยเพื่อนตลอด เชื่อว่าเมียหลวงเป็นคนผิด ทำให้เรื่องวุ่นวาย ฝ่ายสามีพยายามแก้ไขปัญหาให้ดีที่สุด แต่เมียหลวง ทำให้เรื่องต่างๆมันยุ่งยากมากขึ้น
"สามีโทรมาบอกตลอดว่า เด็กคนนั้นมันเถื่อน มันทำได้ทุกอย่างจะฟ้องเอาผิดทางวินัยก็ได้ ยังไงสาีมีก็ไม่ทิ้งเธอหรอก ช่วยถอนฟ้องเถอะ พูดแบบนี้มาตลอด ก็ในเมื่อคุณรักกันมาก ก็ไปเจรจากับที่รักของคุณสิว่า อย่าฟ้องผมนะั ถ้ารักกันก็น่าจะคุยกันได้"
เื่มื่อเกิดคดีฟ้องร้อง ได้รับหมายศาลแล้ว มีหลายคนคิดว่า สามีน่าจะทิ้งเมียน้อย กลับมาสู่อ้อมกอดของเมียหลวงและลูกๆ แต่สามีก็ยังอยู่ัเมียน้อย และโทรมาขอให้เมียหลวงถอนฟ้องทุกวัน
เรื่องมาถึงขนาดนี้ แต่เมียหลวงยังไม่เห็นว่า สามีจะมีความรับผิดชอบต่อครอบครัวแม้แต่นิด ขอหย่าก็ไม่ยอมหย่า สามีพยายามทำหน้าที่พ่อของลูก "เมื่อมาหาลูก ลูกชายก็ไม่อยากไปกับพ่อ สามีก็ด่าว่า เีมียหลวงเป็นคนเสี้ยมสอนลูกให้เกลียดคนเป็นพ่อ ทำไมเลวอย่างนี้"
"แล้วเวลาที่เขามารับลูกไปอยู่ด้วย เคยดูแลเอาใจใส่มั่งมั้ย รับลูกไปก็ให้ไปอยู่กับปู่ย่า ตัวเองไม่ค่อยดูแล ตอนที่อยู่บ้านแม่ ทั้งแม่ ตา ยาย ดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิด แต่สามีไม่ค่อยใกล้ชิดลูกเลย ลูกก็ไม่ค่อยติืดปู่ย่าเหมือนตา-ยาย มีวันหนึ่ง สามีโทรมาคุยกับเธอ เรื่องปัญหาเมียน้อยในช่วงเวลานั้น เํธอกำลังขับรถอยู่ เกิดความรู้สึกเจ็บปวดในสิ่งที่สามีพูดออกมา จนทนไม่ไหว ร้องไห้น้ำตาไหลอย่างเจ็บปวด ซึ่งตอนนั้น ลูกชายนั่งอยู่ในรถด้วย ลูกชายคนโตก็รู้จักความ รู้อะไรเป็นอะไรแล้ว ลูกคงคิดเองรู้เอง สังเกตว่า ทำไมไม่ร้องไห้ ทำไมพ่อกับแม่เจอกัน ถึงไม่ัรักกันเหมือนพ่อแม่ บ้านอื่นๆ แม่ไม่ต้องบออะไรลูกเลย ลุกชายก็รู้ว่าพ่อเป็นคนยังไง ลูกชายเลยไม่ยอมเข้าใกล้พ่อ ทั้งๆที่เธอสอนให้ลูกรักพ่อมาตลอดเวลาที่ผ่านมา ยอมให้สามีได้ทำหน้าที่พ่อของลูก แต่เขาทำตัวไม่ดีเอง"
เมียหลวงขอหย่าหลายครั้ง แต่สามีไม่ตอบรับ ไม่ยอมหย่าด้วย ทั้งๆที่เมียหลวงสังเกตว่า ครอบครัวของสามี ไม่เอาเธอแล้ว
"มีครั้งหนึ่ง เมียหลวงไปร่วมงานศพงานหนึ่งพร้อมสามี ปู่ ย่า และลูกๆ ช่วงที่มีการประกาศชื่อเจ้าภาพในงาน โฆษกอ่านแต่ชื่อสามีเท่านั้น แล้วอ่านรายชื่อต่อไป ทั้งๆที่เธอก็นั่งอยู่ในงาน และยังเป็นเมียของเขาอยู่ ยังใช้นามสกุลของเขา อีกช่วงหนึ่ง มีการเรียกไปถ่ายรูปหมู่ สามีและครอบครัวของเขาไปยืนถ่ายรูปกันพร้อมหน้า แต่ไม่ยอมเรียกเธอที่นั่งอยู่ในงาน เหมือนเ้ป็นส่วนเกิน ครอบครัวของสามี ไม่เอาเธอแ้้ล้ว.."
เมียหลวงพยายามเจรจาขอหย่ามาตลอด สาีมีก็ไม่ยอม ในขณะที่สามีไปมีเมียน้อยอย่างออกหน้าออกตา แต่เมียหลวงไม่เคยไปคบกับผู้ชายคนไหน ไม่กล้าไปกินข้าวกับใคร ไม่กินเหล้า ไม่เที่ยว เอาแต่ทำงานตลอด เพราะถ้าทำอะไรไม่เหมาะสม เมียหลวงมีแต่จะเสียกับเสีย แต่สามีก็ยังใช้วาจา คารม พูดให้คนอื่นเข้าใจว่า เีมียหลวงเป็นคนไม่ดี เลวร้าย แล้วสามีจะให้เธออยู่แบบนี้ไปทำไม ทำไมไม่หย่า.
เมียหลวงเจรจาขอหย่า ขอแค่บ้านที่อยู่ และรถยนต์ที่ต้องใช้ ขอเท่าที่จำเป็น ทรัพย์สินอย่างอื่นนอกจากนี้ไม่ต้องการแล้ว แต่สามีก็ยังไ่ม่ยอมหย่า จะกักตัวเธอไว้ทำไม??
"ตอนนี้ฟ้องคดีแล้ว ต้องจ่ายค่าเสียหายตามที่เรียกไป ถ้าให้ถอนฟ้องก็ต้องจ่ายเงินเท่านั้นเหมือนกัน หลังจากนั้นคุณจะไปทำอะไรกัน จะไปแต่งงานกัน หรือไปหาเงินใหม่ก็ได้ จะยืดเยื้อต่อไปอีกทำไม ปล่อยให้ฉันมีชีวิตในเส้นทางของฉันมั่ง เมื่อคุณไม่ต้องการฉันแล้ว คุณจะขังฉันไว้อีกทำไม"
ตั้งแต่ใช้ชีวิตครอบครัวร่วมกัน เมียหลวงเป้นกำลังสำคัญ หารายได้เข้าสู่ครอบครัว จนมีทรัพย์สินหลายอย่างในบ้าน สามีจึงมีเวลากินเที่ยว ใช้เงินเดือนของตัวเองได้เต็มที่ เมื่อแยกบ้านกัน สามีต้องใช้จ่ายมากขึ้น เงินทองที่ร่อยหรอลง คงทำให้สามีคิดหนัก ถ้าการหย่าร้างต้องแบ่งทรัพย์สินที่มีอยู่ คงไม่เป็นผลดีกับฝ่ายสามี และอีกหลายเหตุผลที่หลายคนยังสงสัยว่า ทำไมถึงไม่ยอมหย่า
สามีพยายามอ้อนวอน ขอให้เมียหลวงถอนฟ้องเมียน้อย แต่ล่าสุด ก็หาทนายมาสู้คดีให้ฝ่ายเมียน้อยไว้แ้ล้ว
ปัญหาจะยืดเยื้อไปอีกแค่ไหน หรือจะจบลงแบบไหน ก็อยู่ที่การตัดสินใจของสามี หากไม่แก้ไขปัญหาและตัดสินใจด้วยความรัก ความเข้าใจและความรับผิดชอบ เรื่องก็จะยืดเยื้อต่อไป ทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวดต่อไปเรื่อยๆ แต่ฝ่ายเมียหลวงได้เรียนรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้น ศึกษาหาความรู้เรื่องกฎหมาย พยายามตัดสินใจอย่างรอบคอบ ฝ่ายสามี็ก็คิดและทำในสิ่งที่ตนคิดว่า ถูกต้องต่อไป แต่ปัญหายังไม่จบสักที
ในตอนต้นเรื่อง สามีและเพื่อนอยากให้ลบเรื่องราว หนามตำใจออกไป แต่มันไม่ใช่การแก้ไขปัญหาที่ถูกจุด ปัญหาที่เกิดขึ้นระยะเวลาที่ผ่านไปมันมากกว่า 11-12 ตอน ถ้าตกลงกันได้ ตัดสินใจ ถูกต้องเหมาะสมด้วยความรับผิดชอบ ปัญหาจะจบลงด้วยทั้งสองฝ่าย
อยากจะยุติปัญหาหรือยืดเยื้อต่อไปก็อยู่ที่คุณสามีจะตัดสินใจยังไง ถ้ายังคิดหาทางไม่ได้ แก้ไขปัญหาที่ถูกต้องไม่ได้ คำพูดเหล่านี้ก็ยังคงเกิดขึ้นเรื่อยๆ....
"คนมีสันดานชั่ว ย่อมลำบากเพราะกรรมของตน"
จงอย่าใช้ชีวิตอย่างหญิงไร้ที่ศรัทธาและละทิ้งคุณธรรม
เพราะ...พวกนางคือเชื้อเพลิงแห่งไฟนรก
“และไม่มีผู้ใดจะเข้าไปในนั้น นอกจากผู้ที่เลวทรามที่สุด”
